Het besluit om hoofddoeken te verbieden op scholen of in openbare diensten komt binnen de Europese Unie regelmatig in het nieuws. Over de juistheid van een dergelijk besluit kan geen eenvoudig antwoord gegeven worden, vooral niet als deze kwestie uit een bredere context wordt gehaald.
Het lijkt simpel: waarom zouden wij meisjes verplichten hun hoofddoek af te doen? Niet-moslims mogen op de scholen toch ook dragen wat ze willen, in zoverre het binnen de fatsoensnormen valt? Kijken we echter naar de bredere context waarbinnen moslims leven, dan kunnen we aan imams en aan al diegenen die zich verzetten tegen het verbod de volgende vragen stellen: mag een moslim zijn geloof verwerpen en atheïst worden of zich bekeren tot het christendom (in veel islamitische landen staat hierop de doodstraf en hier zullen de meeste families verwerping of bekering tot een ander geloof niet tolereren)? Mag een Marokkaan zich niet houden aan de ramadan (in Marokko worden diegenen die zich niet aan de voorschriften houden in de gevangenis geworpen)? Mag een Marokkaan die hier woont afstand doen van zijn Marokkaanse nationaliteit?
Die discussie over de hoofddoeken is naast de kwestie. De oplossing is heel simpel: van alle immigranten die de nationaliteit van het gastland aanvragen, van alle imams die hier komen preken en van al diegenen die een islamitische school willen oprichten, eisen we dat zij een verklaring ondertekenen waarin ze onder ede beloven zich te houden aan de volgende fundamentele waarden: alle mensen zijn gelijk; vrouwen en mannen hebben dezelfde rechten; vrijheid van meningsuiting; vrijheid van godsdienst: ieder burger mag zijn geloof kiezen, mag afvallig worden, zich bekeren tot een ander geloof of atheïst worden; scheiding van kerk en staat; volstrekte afwijzing van fysiek geweld (tenzij uit zelfverdediging) en verminking; aanvaarden van de democratische gekozen wetten. Als blijkt dat men zich niet houdt aan die verklaring, verliest men de nationaliteit en wordt men uitgewezen. Dat onze politici deze verklaring van immigranten niet eisen, zie ik als een vorm van collaboratie met de vijanden van de Europese beschaving en dus landverraad!
Er is een fundamenteel verschil tussen een christen die een kruisje draagt en een moslima die haar hoofddoek draagt. Die christen maakt een bewuste en zeer persoonlijke keuze. Niemand heeft die christen gedwongen en als hij morgen geen kruisje meer draagt, zal niemand hem daar op aanspreken. Het probleem is dat de islam voortdurend misbruikt wordt door een beperkte groep fanatici die de anderen tiranniseren, bedreigen en intimideren. Zij maken de islam tot een instrument van hun eigen machtswellust. Hun islam is geen religie, maar een farce die mensonwaardig is. Elke godsdienst die een staatsgodsdienst is, is een vorm van belachelijk maken van God, Allah of Jahweh.
Geloof omdat het moet, of omdat jouw ouders en de gehele gemeenschap het geloven, is geen geloof. De islam heeft dringend behoefte aan een Kierkegaard. Deze Deense filosoof schreef bijvoorbeeld over het christendom, dat toen in zijn land de staatsgodsdienst was: “dat het christendom helemaal niet bestaat en dat dit komt van de verkondiging van al die betaalde ambtenaren in dienst van de religie”. Kierkegaard houdt een vurig pleidooi voor een persoonlijke aanvaarde en beleefde godsdienst. Ook het christendom heeft zo'n periode van extreme intolerantie gekend. In die tijd heerste in het Vaticaan bijvoorbeeld een corrupte en immorele bende en de inquisitie terroriseerde de mensen evengoed als fanatieke moslims het nu doen met hun geloofsgenoten. Dat het christendom zich hiervan heeft weten te bevrijden, is een lichtend voorbeeld voor alle religies.
We zouden de moslimmeisjes eens moeten laten stemmen over het hoofddoekenverbod, maar dan op zo’n manier dat niemand kan zien welke stem ze uitbrengen. Dus in een stemhokje waar ze volstrekt geheim kunnen stemmen. In Frankrijk heeft men dit eens geprobeerd en 42 procent van de islamitische meisjes was het eens met een verbod. In elk geval lopen er geen 42 procent rond zonder hoofddoek.
Wat er in feite moet gebeuren is dat de moslims bevrijd worden van de fanatici. Die zouden we radicaal en stelselmatig moeten uitwijzen. De islam is een zeer hoogwaardige religie, zoals Karen Armstrong afdoende heeft aangetoond. De islam die we in onze cultuur kunnen aanvaarden is de islam als religie. Wat we echter resoluut moeten afwijzen is de politieke islam, de sociale islam of de islam als ideologie die met alle middelen de wereld wil veroveren. Iedereen heeft hier in het Westen het recht om zijn eigen religie te beleven, maar niemand heeft het recht om in naam van de religie een politieke structuur en de sociale verhoudingen te dicteren.
Helaas wordt de islam hier in het Westen gepropageerd vanuit immens rijke islamitische landen of vanuit dictatoriaal geregeerde landen waar slechts een zeer kleine minderheid alle rijkdom en macht in handen heeft. Hun dictatuur reikt op die manier tot in de moslimgemeenschappen in onze landen. Er is daarom slechts één oplossing, namelijk een omverwerping van de corrupte en tirannieke regimes in de islamitische landen, zodat de moslims zowel hier als daar als waarlijk vrije burgers kunnen leven. In de volgende tekst ga ik hier verder op in.
Zolang de fanatici het hier voor het zeggen hebben in moslimkringen is het hoofddoekenverbod noodzakelijk. We moeten even hard optreden tegen extremistische moslimorganisaties en haatprekende imams als tegen extreem-rechtse, racistische organisaties. Hiervoor hebben we moedige politici nodig, maar die zijn in Europa ver te zoeken. Een lakse houding betekent hier collaboreren met de vijanden van de Europese beschaving.
De moslims bevrijden van het kwaad en de onderlinge tirannie
Die bevrijdingsproces moet zorgvuldig gebeuren. Ik doe een poging om deze ontwikkeling te schetsen:
1. Er zijn geen minderwaardige of achterlijke culturen. Er zijn slechts verschillen tussen culturen. Als in Somalië van kruimeldieven de rechterhand en de linkervoet worden afgehakt of als in Afghanistan vrouwen gedwongen worden in een tent rond te lopen, dan raakt mij dit niet. Willen die mensen daar deze normen veranderen, dan moet het uit henzelf komen. In het Westen laten wij onze normen en waarden ook niet opleggen door een vreemde mogendheid. Verder heb ik er vertrouwen in dat over de gehele wereld steeds beter wordt gecommuniceerd zodat de mensen steeds mondiger worden.
2. In alle culturen, in alle religies, in alle etnische groepen, in alle landen zijn de meeste mensen (zo’n 95 procent volgens klinisch-diagnostisch onderzoek) sociaal aangepaste mensen, die hard werken voor hun gezin, die hun medemensen rechtvaardig behandelen en die willen bijdragen aan de welvaart en het welzijn van de maatschappij. Slechts een zeer kleine minderheid is in staat tot geweld, agressie en ernstige criminaliteit.
3. Als in Europa bij sommige etnische groepen, zoals de Berbers uit Marokko, de criminaliteit vijf keer hoger is dan bij de autochtone bevolking, dan is dit vooral een gevolg van voor velen onoverkomelijke problemen om op school mee te kunnen. Een opvoeding thuis die hen niet voorbereid op het westers onderwijs is hier debet aan. Het onderwijs dat hier wordt geboden is ook zeer moeilijk aan te passen aan de achtergronden van deze leerlingen (maar er zijn Berberkinderen die het zeer goed doen in ons onderwijssysteem en later belangrijke functies bekleden). In Vlaanderen zou slechts 21 procent van de Marokkanen goed Nederlands spreken en 60 tot 80% van de volwassen Marokkaanse mannen is werkloos. Het is niet voor niets dat de politie de controle over sommige Brusselse voorsteden heeft verloren.
4. De islamitische cultuur staat haaks op de Europese cultuur. De koran is geschreven door God en alle andere boeken zijn overbodig. De islam wordt gezien als de ene ware godsdienst die alle andere religies overbodig maakt en over de gehele wereld verspreid moet worden. Vrije meningsuiting, gelijke rechten voor vrouwen, tolerantie voor andersdenkenden, een kritische houding, erkenning van schuld zijn voor fanatieke moslims onaanvaardbare normen. Door het allesoverheersend dogmatisme van een gepolitiseerde islam is de bijdrage van de moslimlanden aan cultuur en wetenschap de laatste vijfhonderd jaar vrijwel nihil (zelfs hun wapens moeten ze kopen in het Westen en als personen die behoren tot de elite ernstig ziek zijn gaan zij bij voorkeur naar een westers ziekenhuis).
Theocratie kan nooit samengaan met democratie en creatief denken. De moderne democratie (in tegenstelling tot de democratie in de Griekse polis) is een voortvloeisel van het christendom: dank zij het christendom worden alle mensen als gelijk beschouwd en is de persoonlijke keuze en verantwoordelijkheid van het individu de hoogste waarde. De integratie van moslims als gemeenschap binnen een westerse cultuur is onmogelijk omdat individuele vrijheid door hen niet wordt erkend. Dit wordt gestaafd door een pas verschenen onderzoeksrapport dat vermeldt dat de overgrote meerderheid van de Marokkanen in Europa, ook deze van de tweede of derde generatie, zich in de eerste plaats Marokkaan voelt. Daar is niets mis mee, maar het gevolg is een cultuur binnen een cultuur en gettovorming. Slechts bij grote uitzondering kan een moslim zich van de groepsdwang bevrijden.
Dit vierde punt houdt geen waarde-oordeel in. Als het dogma van de islam juist is, dan brengt de islam de mensen dichter bij God. Als het westers dogma van de objectieve wetenschap juist is, is de vrijheid van denken de hoogste waarde. De islam kan evengoed de wereld tot een hel maken met geweld en terreur. De westerse wetenschap kan de planeet aarde evengoed onherroepelijk vernietigen.
5. Het conflict tussen een op dogma's gebaseerde cultuur en een cultuur van het vrije denken is onoplosbaar. Als integratie onmogelijk is, dan is het zinvoller de levensomstandigheden in de islamitische landen te verbeteren zodat er minder armoede is, beter onderwijs, betere gezondheidszorg en betere sociale voorzieningen. Uiteindelijk zal de noodzaak om te emigreren naar landen met een joods-christelijk fundament verdwijnen.
6. De moslims die nu in het westen verblijven zullen, als rechtgeaarde gelovigen, willen bijdragen aan de opbouw van een unie van islamitische landen, zoals we hier streven naar een Europese Unie. De moslimlanden zullen uiteindelijk een Groot Islamitische Kalifaat vormen dat zich uitstrekt van Turkije naar Soedan en van Marokko naar Bangladesh. Dit kalifaat zal samenwerken met de Europese Unie met het oog op wereldvrede, rechtvaardige verdeling van economische activiteiten, goed onderwijs en gezondheidszorg voor iedereen.
7. De jonge moslims die nu in Europese scholen verblijven zullen zich voorbereiden op hun bijdrage aan het Groot Islamitisch Kalifaat. Na hun opleiding krijgen zij in het kader van de samenwerkingsverdragen met islamitische landen een baan in een islamitisch land.
8. Of ze op de scholen een hoofddoek dragen of niet, speelt geen rol meer. Het uiteindelijk doel is dat alle moslims terugkeren naar de islamitische cultuur. Ze mogen best hun eigen identiteit uitdragen. Het dragen van een hoofddoek wordt geen issue meer die een uiting is van verzet tegen de westerse cultuur (de belangrijkste motivatie om een hoofddoek te dragen wordt hiermee weggenomen). In onze scholen krijgen de moslimleerlingen de beste kansen om zich voor te bereiden op hun toekomstige taak. Het gaat niet meer om wij tegen zij, maar om het stimuleren van deze kinderen. Leerlingen die niet meekunnen in ons onderwijs krijgen alsnog een praktijkgerichte opleiding zodat ze welkome arbeidskrachten zullen zijn in de landen van herkomst.
9. De terugkeer naar de landen van herkomst betekent niet dat er geen nauwe samenwerking zal zijn tussen het Groot Islamitisch Kalifaat en de Europese Unie. Gezien de bevolkingsexplosie in de islamitische landen zal de landbouwproductie in Europa voor die landen van even vitaal belang zijn als de oliewinning in het Midden-Oosten voor ons. Bovendien kan die samenwerking ertoe bijdragen dat zwart Afrika betere kansen krijgt. Ook kunnen heen en weer werkkrachten met tijdelijke contracten aangeworven worden of gepensioneerden van hier kunnen in Noord-Afrika van het goede klimaat en de verzorging genieten. Het gaat dus absoluut niet om gedwongen terugkeer, maar om een solidaire samenwerking en vriendschap tussen Europa en de moslimlanden.
De hier bepleitte volksverhuizing is niet zo vreemd. Een halve eeuw geleden moesten miljoenen Europeanen uit Marokko en Algerije vertrekken. Deze Europeanen waren daar al vijf tot acht generaties gevestigd ( een klein vraagje tussendoor: wie bezit nu de landbouwgronden van die kolonisten?). Hier pleit ik niet voor een gedwongen terugkeer van de moslims, maar voor samenwerking tussen de Europese Unie en het Groot Islamitisch Kalifaat zodat alle moslims in hun eigen cultuur in goede omstandigheden kunnen leven.
Dit voorstel van mij vindt vooralsnog geen vruchtbare bodem. Er komt echter, wellicht op korte termijn, een tijd waarin dramatische gebeurtenissen ons zullen dwingen tot radicale maatschappelijke veranderingen. Dan zal het ofwel leiden tot wat ik hierboven beschrijf, ofwel komt er een nieuwe holocaust. We moeten nu al een politiek van verzoening en samenwerking met de islamitische wereld nastreven, anders wordt het te laat en is het ergste onvermijdelijk.