http://www.ministrando.org/sitemap.xml.gz

van opvoedingsadviezen naar politiek beleid 

Mijn facebook-, instagram- en twitter-account heb ik heden, 2 juni 2020, afgesloten omdat ik al die haatberichten, zowel van Links of van Rechts, niet meer wil lezen. Mijn voorkeur gaat naar constructief bezig zijn: zie mijn laatste boek (klik op afbeelding hiernaast) of kies uit mijn teksten op deze website (site map), op academia.edu en mijn ± 200 bijdragen voor de Nederlandse conservatieve website ThePostOnline

Onderstaande reactie werd geschreven onder mijn artikel op ThePostOnline van 5 juni over: "De fictie van racisme”:

Goedartikel hr. van Acker, dank u wel. Het is allemaal niet zo erg als Sylvana en haar vrienden roepen m.m.v. de linkse media. Mijn vrouw, en dus ook mijn kinderen zijn gekleurde allochtonen. Zij hebben nog nooit problemen gehad , niet als kind en niet als volwassenen. Twee van mijn kinderen zijn ook met gekleurde allochtonen getrouwd, de andere twee met een zgn kaaskop. Dat gaat allemaal prima, goede opleiding gehad en een prma baan. Mijn ene dochter geeft bijles aan jonge (allochtone en autochtone) kinderen, mijn zoon heeft een race-fietsclub opgericht met 38 leden nu waarvan 19 uit alle delen van de wereld. Zij verafschuwen alle gedoe wat nu plaatsvindt. Mijn zoon belde vanmorgen nog en vertelde dat in het land van herkomst van een van zijn fietsvrienden ( in het midden oosten) alleen al in de maand april 23 mensen door de overheid zijn omgekomen omdat zij niet van het geloof van de lieve vrede zijn. Zijn vriend is overigens ooit gevlucht naar Nederland en nu huisarts na cum laude studie in Rotterdam. Zijn vrouw, ook uit dat mooie land, is afgestudeert diabetes verpleegkundige. Voor die vermiste en vermoorde mensen heb ik nog geen demonstratie gezien. Iedereen, ja iedereen die hier in Nederland zijn of haar best doet kan hier prima leven. Met een ( helaas triest) vermoorde zwarte man in Amerika hebben wij niets te maken, allemaal gezeur omdat het Amerika is, voor de vermoorde en weggemoffelde Yezidi’s is geen tijd, aandacht of demanstratie…..stelletje hypocrieten zijn het.

DEEL I. OPVOEDING EN JEUGDHULPVERLENING

1Adviezen bij opvoedings- en gedragsproblemen

„Crèches houden kinderen dom"

2Gedragsproblemen in de klas

    Islamitische scholen

3Aanpak jonge criminelen

4. Geradicaliseerde moslims

5. Repressie van meisjes in de JeugdzorgMeisjescriminaliteit en seksueel losbandige meiden

6. Cursus Orthopedagogiek


DEEL II. ONZE POLITIEKE VERANTWOORDELIJKHEID

 Samenvatting van deze teksten: link

1. Europa’s toekomst

2. Een hernieuwd Europa

3. mijn 178 bijdragen aan de Nederlandse opiniewebsite ThePostOnline 


 overzicht alle teksten        

Niet meer mogen schrijven wat je weet en denkt

De vrije meningsuiting, wat een fundament is van de westerse beschaving, zit opnieuw in de gevarenzone. Kunnen schrijven wat je weet en denkt is noodzakelijk om stagnatie te voorkomen. Als die vrijheid algemeen wordt aanvaard, luistert men naar elkaar en is er sprake van echte dialoog. We kunnen dan ook onze opvattingen bijstellen indien anderen daar goede argumenten voor geven.

Nu is eerder het tegendeel het geval. Van schrijvers zoals journalisten of bloggers op internet, wordt verwacht dat ze de opinies verwoorden van de groep waartoe ze behoren. Een schrijver moet de vertegenwoordiger zijn van het groepsdenken. Op die manier verliezen de schrijvers de brugfunctie die ze kunnen vervullen tussen mensen en groepen die tegengestelde opvattingen hebben.

In deze barre tijden is een succesvolle schrijver iemand met veel volgers op internet. Hij is geliefd omdat hij de opvattingen van die menigte zo goed verwoordt. Veel volgers hebben, wordt het doel van het schrijven. Wie een eigen mening zou verkondigen die niet strookt met de gangbare opinie, riskeert veroordeeld of genegeerd te worden. Het is zelfs op straf van ostracisme verboden contact te hebben met iemand die een mening heeft die niet past bij de mainstream.

We zitten als schrijvers opgescheept met een hele horde vijanden van het echte schrijven. De angst heerst onder schrijvers; ook bij journalisten is er daarom zelfcensuur. Men is bevreesd voor het morele oordeel van anderen, voor belachelijk gemaakt te worden of verbannen uit medialand. De zelfcensuur is nog erger dan censuur opgelegd door de staat.

Het is het veiligst om te schrijven over zaken die moreel vast staan, over zaken waarover we in feite niet meer moeten oordelen, waar iedereen al een mening over heeft, over wat ’in de mode’ is. Zo’n manier van schrijven brengt geen Verlichting teweeg, maar houdt de mensen gevangen in hun eigen gelijk. Twijfel ontbreekt. Naar tegenstanders wordt niet meer geluisterd. Is dat niet het einde van de democratie?

Het echte schrijven doorbreekt de consensus, provoceert om mensen te dwingen dieper na te denken, maakt het voor de lezers oncomfortabel en maakt ze soms ongelukkig.

In deze website doe ik een poging om op een echte manier te schrijven. Mijn boeken moet ik echter in eigen beheer uitgeven, want welke uitgever durft het nog aan een boek of essay uit te geven dat niet strookt met de gangbare opinie? (mijn boeken).

Er is gelukkig hoop. Het is slechts wachten op gebeurtenissen waardoor de bom zal barsten en alle spanningen tegelijkertijd zich zullen ontladen. Lees bijvoorbeeld: ’De oorlog komt eraan, dat is zeker’ en hier nog een tekst die helemaal niet racistisch is en in deze dwaze tijden toch als racistisch kan worden bestempeld: Ode aan het blanke ras 

En de  kers op de taart is mijn laatste essay: ’De beste eeuw ooit: Hoe een herhaling van de 20ste eeuw voorkomen?’ (zie afbeelding met link bovenaan deze pagina).

ref. Packer, G. (2020). The enemies of writing. The Atlantic, January, 23.


    


 


   © Juliaan Van Acker 2020