http://www.ministrando.org/sitemap.xml.gz

van opvoedingsadviezen naar politiek beleid 

nieuw: 29 maart 2020: De betekenis en het doel van de coronapandemie

nieuw 28 maart 2020: De coronapandemie is een stress test

Op 2 maart 2020 gepubliceerd e-book: ’De beste eeuw ooit: Hoe een herhaling van de 20ste eeuw voorkomen?  KLIK OP AFBEELDING HIERNAAST


DEEL I. OPVOEDING EN JEUGDHULPVERLENING

1Adviezen bij opvoedings- en gedragsproblemen

„Crèches houden kinderen dom"

2Gedragsproblemen in de klas

    Islamitische scholen

3Aanpak jonge criminelen

4. Geradicaliseerde moslims

5. Repressie van meisjes in de JeugdzorgMeisjescriminaliteit en seksueel losbandige meiden

6. Cursus Orthopedagogiek


DEEL II. ONZE POLITIEKE VERANTWOORDELIJKHEID

 Samenvatting van deze teksten: link

Beschouwingen 5 februari 2020-...

1. Europa’s toekomst

2. Een hernieuwd Europa

3. mijn 140+ bijdragen aan de Nederlandse opiniewebsite ThePostOnline 


 overzicht alle teksten        

Niet meer mogen schrijven wat je weet en denkt

De vrije meningsuiting, wat een fundament is van de westerse beschaving, zit opnieuw in de gevarenzone. Kunnen schrijven wat je weet en denkt is noodzakelijk om stagnatie te voorkomen. Als die vrijheid algemeen wordt aanvaard, luistert men naar elkaar en is er sprake van echte dialoog. We kunnen dan ook onze opvattingen bijstellen indien anderen daar goede argumenten voor geven.

Nu is eerder het tegendeel het geval. Van schrijvers zoals journalisten of bloggers op internet, wordt verwacht dat ze de opinies verwoorden van de groep waartoe ze behoren. Een schrijver moet de vertegenwoordiger zijn van het groepsdenken. Op die manier verliezen de schrijvers de brugfunctie die ze kunnen vervullen tussen mensen en groepen die tegengestelde opvattingen hebben.

In deze barre tijden is een succesvolle schrijver iemand met veel volgers op internet. Hij is geliefd omdat hij de opvattingen van die menigte zo goed verwoordt. Veel volgers hebben, wordt het doel van het schrijven. Wie een eigen mening zou verkondigen die niet strookt met de gangbare opinie, riskeert veroordeeld of genegeerd te worden. Het is zelfs op straf van ostracisme verboden contact te hebben met iemand die een mening heeft die niet past bij de mainstream.

We zitten als schrijvers opgescheept met een hele horde vijanden van het echte schrijven. De angst heerst onder schrijvers; ook bij journalisten is er daarom zelfcensuur. Men is bevreesd voor het morele oordeel van anderen, voor belachelijk gemaakt te worden of verbannen uit medialand. De zelfcensuur is nog erger dan censuur opgelegd door de staat.

Het is het veiligst om te schrijven over zaken die moreel vast staan, over zaken waarover we in feite niet meer moeten oordelen, waar iedereen al een mening over heeft, over wat ’in de mode’ is. Zo’n manier van schrijven brengt geen Verlichting teweeg, maar houdt de mensen gevangen in hun eigen gelijk. Twijfel ontbreekt. Naar tegenstanders wordt niet meer geluisterd. Is dat niet het einde van de democratie?

Het echte schrijven doorbreekt de consensus, provoceert om mensen te dwingen dieper na te denken, maakt het voor de lezers oncomfortabel en maakt ze soms ongelukkig.

In deze website doe ik een poging om op een echte manier te schrijven. Mijn boeken moet ik echter in eigen beheer uitgeven, want welke uitgever durft het nog aan een boek of essay uit te geven dat niet strookt met de gangbare opinie? (mijn boeken).

Er is gelukkig hoop. Het is slechts wachten op gebeurtenissen waardoor de bom zal barsten en alle spanningen tegelijkertijd zich zullen ontladen. Lees bijvoorbeeld: ’De oorlog komt eraan, dat is zeker’ en hier nog een tekst die helemaal niet racistisch is en in deze dwaze tijden toch als racistisch kan worden bestempeld: Ode aan het blanke ras 

En de  kers op de taart is mijn laatste essay: ’De beste eeuw ooit: Hoe een herhaling van de 20ste eeuw voorkomen?’ (zie afbeelding met link bovenaan deze pagina).

ref. Packer, G. (2020). The enemies of writing. The Atlantic, January, 23.


    


 


   © Juliaan Van Acker 2020